SON GECEYMİŞ GİBİ

"Bir fısıltı vardı zihnimde yankılanan... Tek bir cümle, koca bir kördüğüm."

Yıl 2027... Kasım ayının ilk günü.

Dünya Ressam Şampiyonu Elfida Manolya, Alzheimer hastalığıyla mücadele eden genç bir ressamdı. Hafızası her geçen gün sevdiği insanları silerken, unutamadığı tek şey ilk cinayetiydi: Babasını öldürdüğü o gün.

On beş yaşındayken yaşadığı korkunç bir saldırının ardından eve döndüğünde, annesinin babası tarafından öldürüldüğüne tanık oldu. Ölmeden önce annesinin söylediği sözler, hayatını sonsuza dek değiştirdi. O gün Elfida, annesini katleden babasını öldürdü ve aynı anda hem çocukluğunu hem de ailesini kaybetti.

Yıllar sonra yanında kalan tek kişi, Dünya Fotoğraf Şampiyonu olan sevdiği adamdı. Ancak kader, onları tam kavuşacakken 1920 yılına savurdu.

Artık biri avukat, diğeri mahkûmdu.

Üstelik Elfida, Alzheimer yüzünden sevdiği adamı her gün yeniden tanıyor, her gün yeniden kaybediyordu. Hafızasında silinmeyen tek şey ise o son fısıltıydı:

"Cennet yüzlü Afelim..."

Hatırlamak ile unutmanın, adalet ile acının iç içe geçtiği bu hikâyede, kader son hamlesini yapmıştı.

Ve artık hikâye başlıyor...