Sarhoşluk Seviyesi: ÖZGÜR

Doğum günümün sakin geçeceğini sanıyordum.Bu, o gece verdiğim ilk yanlış karardı."Yaren, bugün yirmi iki yaşına giriyorsun!" diye bağırdı Deniz, psikoloji binasının merdivenlerinden inerken. "Yirmi iki! Bunun kutlanması lazım.""Kutlayacağız zaten.""Pastayla mı?""Pastayla ne sorunun var?"Deniz bana dönüp öyle bir baktı ki, sanki insanlığa karşı suç işlemişim gibi hissettim."Yaren, sen gerçekten çok sıkıcısın."Ben sıkıcı değildim.Sadece... hayatımı mahvedecek kararları mümkün olduğunca geç almaya çalışıyordum.Meğer o konuda da pek başarılı değilmişim.Akşam olduğunda mahallemizdeki bara gitmiştik. Deniz üçüncü kez kadehini kaldırırken ben telefonuma bakıyordum.WhatsApp'ta en üstte iki kişi vardı.Birincisi:Su Katılmamış Mal 🥀Yani abim Yalçın.İkincisi ise...Telefon ekranına biraz fazla uzun baktım.Dalyanımm 💙Kalbim sebepsiz yere hızlandı.Tamam, sebepsiz değildi.Özgür.Abimin arkadaşı.Çocukluğumdan beri tanıdığım, son birkaç yıldır da gördüğüm her ortamda gözümü kaçırmaya çalıştığım adam.Uzun boylu.Kara gözlü.Sinir bozucu derecede yakışıklı.Ve büyük ihtimalle bana karşı hiçbir şey hissetmeyen biri."Yine mi ona bakıyorsun?" dedi Deniz.Telefonu hızla masaya bıraktım."Neye?""Dalyanımm'a.""Sus."Deniz kahkahaya boğuldu."Bir gün gidip yazacaksın buna.""Yazmam.""Yazacaksın.""Yazmam."O gece ikimiz de çok büyük bir yanılgı içindeydik.Çünkü yaklaşık iki saat sonra gerçekten yazacaktım.Hem de hayatımın en kötü fikriyle.