Ruhumu özgür bırak

"Hiç mi şansım yok yaşamaya?"

Diye sordu küçük papatya.Cevap gecikmedi ama istediği cevabı alamadan yumdu gözlerini belki de kader onu buna inandırdı çünkü alacağı cevapla yıkılır sandı öyle de olurdu zaten.

Yine de duydu adamın sesini belli belirsiz:

"Hiç şansın yok papatya.Önceden vardı ama artık yok.Çünkü papatyanın yaprakları koptu."

Sustu küçük papatya.Ama sonra yineledi cümlelerini:

"Ama sen koparttın yapraklarımı o kadın seni seviyor mu diye öğrenmek için benim yapraklarımı aldın benden cevap sevmiyor çıktı diye mi kızgınsın bana? Kızma bana nolur yapraksız olurum ama sensiz olamam bırakma beni susuz nolur.."

Sustu sesler.Karanlık çöktü.Cevap gelmedi.Belki de geldi ama papatyanın ömrü sonuna gelmişti.Soldu,bitti,gitti.Adam onu hatırlamadı bile ama her şeyi gören kelebek unutmadı onu ömrü boyunca.Şöyle geçirdi içinden;

Masum bir can daha gitti birazdan benimde gideceğim gibi.Halbuki ne güzeldi kalbi , ne masumdu yaprakları , ne hoştu kokusu.. Kelebeğin kalbine ağırlık çöktü papatya gidince ve kelebek normalde ölmesine saatler varken oracıkta papatyanın yokluğunda kalbinin acısını kaldıramadı ve son duyduğu koku dünyanın en masum canının kan kokusuydu..

Yine de içindeki umut sönmedi,kim bilir?Belki de bir ışık doğar kurtarırdı ikisininde..