ORTHANDİS

Savaşın asrı devrildiğinde herkesin dizleri yerdeydi. Dudakları mıh gibi mühürlü, gözleri en derin taşkınlarda boğulurcasına yaşlı, yüreklerinde ki acı artık onları ezmiş, yokmuşcasına hissiz. Devasa bir kalabalık. Canı acıyan bir kalabalık. Sızlayan onlarca kalp. Hayatları çalınan yüzlerce çocuk, savaşın içinde büyüyen binlercesi buruk.Yaradılanın yapı taşlarından en kuvvetli terimdi savaş. Bu geçici evrenlerin her köşesinde faniler tarafından oluşturulan kanlı eğlenceler, doğdukları anda çalınan çocukların hayatlarını hiç düşünmediler. Aptal, küstah kibirlerin güç savaşları, ölümden beterin olduğunu hiç mi anlamadı? Amaris, kendini bildi bileli sızlayan yüreğiyle hiç bir yere ait hissedememişti varlığını. Göğüs kafesinde hep bir sis örtüydü. Bağırsa gidecek gibi hisseder, ama her bağrışında boğazına kadar gelen, sadece orada takılı kalır, onu boğardı. Astım ataklarıda her zaman böyle başlardı. Büyük amcasıyla beraber Vinelmina'nın kasvetli ama serin havasıyla yaşamını sürdürürken eşi benzeri görülmemiş bir yalanlar silsilesiyle kesişti yaşamı. Hayatı, daha önceden görmediği bir yığın yabancıyla o gece İgor'un önünde tepetaklak olduğunda, bir daha hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağını henüz anlamamıştı. Tarihin tozlu sayfalarının arasında aşılamamış korkunç bir katliam, Bir gün yeniden umut etmeyi öğrenmiş karanlık bakışların içini, yıldız tozlarıdır saran. Aidiyeti bir yalandan ibaret olan gücü mühürlenmiş bir varis, Dostluğun, inancın, gerçek bir direnişin, aşkın, umudun, yıkıntıların arasında yeşermeye çalışan saf sevginin çığlıklarıdır Orthandis. Hikâyemize hoşgeldiniz.