Mavi Parıltı✨(Önizleme)

•İyi okumalar'

Mavi Gece Mühürleri-(1)
Akşamın karanlığı kentin üzerine ç çökerken gökyüzünü ağır, kurşuni bulutlar kaplamıştı. İnce ince yağan yağmur, asfalta her çarptığında çevreye ıslak toprak ve eski taş kokusu yayıyordu. Sokak lambalarının cılız sarı ışığı, kaldırımda biriken su birikintilerinde titrek yansımalar oluşturuyor, uzaktan geçen arabaların motor sesleri gecenin sessizliğinde yankılanıyordu.
Işıkları yarı kapalı antikacı dükkanının önünde duran Doğan, derin bir nefes alarak ceketinin yakalarını kaldırdı. Bakışları, vitrinin arkasındaki karanlığa saplanmıştı. İçeride, yüzyıllardır kimsenin dokunmadığı tozlu rafların arasında, yalnızca onun görebildiği hafif, mavi bir parıltı titreşiyordu. Bu ışık fani gözlerin fark edebileceği bir şey değildi; geçmişin ve doğaüstünün çağrısıydı.
"Yine aynı yere bakıyorsun," dedi arkasından yaklaşan Aylin. Sesi, yağmur damlalarının tıpırtısını yaran sakin ama kararlı bir ton taşıyordu.
Doğan arkasına dönmeden, hafifçe başını salladı. "Çünkü o ışık bu gece her zamankinden daha parlak, Aylin. Zamanı geldiğini ikimiz de biliyoruz."
Aylin adımını yaklaştırıp Doğan’ın yanında durdu. Şemsiyesinden süzülen su damlaları ikisinin ortasındaki boşluğa düşüyordu. "Eğer o kapıyı bu gece açarsak, geri dönüşü olmayacak. Şehirdeki herkes mışıl mışıl uyurken biz gecenin arkasındaki gerçeklikle yüzleşmek zorunda kalacağız."
Doğan cebinden pirinç kaplama, üzeri antik sembollerle işlenmiş ağır bir anahtar çıkardı. Metalin soğukluğu parmak uçlarını sızlatıyordu. "Sessizlik artık bizi korumuyor. Ya şimdi bu mühürü kırarız ya da bu şehir yarın sabah karanlığa uyanır."
Antikacının ağır ahşap kapısına doğru ilerlediler. Doğan anahtarı kilide sokup çevirdiğinde, mekanizmanın içinden derin bir metalik ses yükseldi. Kapı kendiliğinden içeriye doğru süzüldüğünde, dükkanın içindeki hava dışarıdaki yağmurlu geceden çok daha soğuk ve yoğundu.
Rüzgar bir anda şiddetlendi, vitrindeki eski camlar zangırdadı. Raflardaki toza gömülmüş eşyaların arasından süzülen mavi ışık, bir anda odanın merkezinde toplandı ve havada asılı duran gölgeler yavaşça biçim almaya başladı. Artık sadece sokaktaki iki insan değil, gözle görülmeyen bir alemin kapısındaki iki koruyucuydular.
Aylin elini Doğan’ın omzuna koydu, gözlerindeki tereddüt yerini derin bir kararlılığa bırakmıştı. "O zaman başlayalım."