Kayıp Kimlik

Bir şehir var.Işıkları çok, gölgeleri daha çok.Resmî kayıtlarda ölü bir isim dolaşıyor sokaklarında; nefes almadan yürüyen, izi olmadan iz bırakan bir siluet. Onunla birlikte altı yalnızlık hareket ediyor. Farklı duvarlardan kopmuş, aynı boşlukta birleşmiş insanlar. Konuştukları dil değil, sustukları şey ortak.Her düşüşten sonra yerde aynı işaret beliriyor:kırılmış bir denge, tek bir damla.Kimin kanı olduğu bazen anlaşılmıyor.Şehir ikiye bölünüyor.Bir taraf geceyi alkışlıyor, diğer taraf sabahı bekliyor.Kalabalık büyüdükçe sesler yükseliyor ama gerçek daha çok fısıldanıyor.Bu fısıltının peşinde bir adam var.Adaleti ölçmeye alışmış elleri, ilk kez titriyor.Aradığı kişi bir yüz değil; bir yokluk, bir gölge, bir ihtimal.Ne kadar yaklaştığını sandıkça, aralarındaki mesafe uzuyor.Balo salonlarında kristaller titreşiyor,çatılarda rüzgâr isimleri siliyor,dosyalar açıldıkça bazı çocukluklar yeniden ağlıyor.Kimse yüksek sesle söylemiyor ama herkes hissediyor:Bu hikâyede suç tek bir bedende yaşamıyor.Ve en sonunda soru bir kapı gibi aralık kalıyor—Teraziyi kim kırdı?Yoksa terazi zaten kırık mıydı,birileri sadece sesi mi duyurdu?