Karantina

tek şey aşırıya kaçmak oldu. Yazıyorsan çok yaz, seviyorsan çok sev, mutluysan çok mutlu ol ama üzgünsen de çok üzül. Ne yaşarsam yaşayayım aşırıya kaçarak yaşadım ben. Kötü şeylere çok üzüldüm. güzel şeylere çok mutlu oldum. Bunu değiştirmek ister miyim diye soruyorum bazen kendime ama istemiyorum. Hayata bir kere geli- yorken bütün duyguları dolu dolu yaşamazsak, dolu dolu sevmez- sek. bizim bu dünyaya gelmemizin ne anlamı kalır? Ölüm fobisi olan bir arkadaşım vardı, sürekli ölümden korktuğunu anlatırdı ama başkası ölümden bahsedince korktuğunu söyleyip sustururdu. İronik bir şekilde yaptığı tek şey okuldan eve gitmek, evden okula gitmekti. Ne bir hayali vardı, ne bir umudu. Ben hayal kurmam derdi. Yüzüne hiç söyleyemedim ama içimde çok kaldı. Hepinize soruyorum: Ölümden korktuğunuz bu hayatta, neden hayatınızı yaşamıyorsunuz? Hepimizin hayatı birer kitap ve kimse sıkıcı ki- tapları okumaz. Hayattaki tek amacınız, kendinizi okutturacak bir kitap gibi yaşamak olsun. Görmek istediğiniz yerler varsa, tüm ça- banızın amacı bu olsun, birine aşıksanız dolu dolu yaşayın aşkınızı. Kimse susarak sevemez bir insanı, dudakları kıpırdamasa da içinden konuşur. İnsanın bu dünyada tadabileceği en güzel duygu sevilmek belki de, sizi sevmeyen insanlara hayatınızda gram yer vermeyin. Be- nim hayatımdaki tek amacım, sevdiğim insanlarla hayalimdeki ha- yatı yaşamak, görmek istediğim her yere gitmek, görmek. Bebekler genelde gözleri kapalı doğar ve kendisini o ameliyathanenin önünde bekleyen insanların karşısına ilk kez, gözleri kapalı çıkarlar. Babam hep anlatıyor, beni beklerken bir sürü bebek çıkmış ameliyatha- neden. Ben çıktığımdaysa gözlerim açıkmış. Ne kadar şaşırdığını anlatır hep; bir bebeğin gözleri açık çıktığını ilk kez gördüğünü, o zaman bile hiçbir şeyi kaçırmayayım diye gözlerimi açtığımı... Yıl- lar geçti, hiçbir şey değişmedi. Hálá her şeyi görmek ve hiçbir şeyi kaçırmak istemiyorum. Bir dünya yaratılmış, biz içine konulmuşuz ve ben bu dünyayı tanımak istiyorum...