KARANLIKTA BUL BENİ

"Kimi sesler sessizlikle büyür, kimi hayallerse kalbin en kuytusunda kanat çırpar."

Neva, kendini bildi bileli hep bastırılmış duygular içinde yüzerdi. Hayatı başkalarının kurallarıyla çizilmiş bir rotada ilerlerken, kendi sesini sadece hayallerinde duyabildi. Sahne, onun için bir aşktı; ulaşamayacağı kadar uzaktı ama vazgeçemeyeceği kadar da yakındı.

Ta ki o geceye kadar.

Karanlık bir mekân. Yüzleri maskelerle gizlenmiş yabancılar. Ve hiç beklenmedik bir boşluk: Sahne, aniden sahibini arıyordu. O an, Neva'nın yıllarca bastırdığı sesi yerinden fırladı.

Ama kimse onun oraya ait olduğunu bilmiyordu. Neva bile.

Şarkı başladığında kalabalık sustu. Bir çift göz, karanlığın içinden onu izliyordu. Ve o gözler... Neva'nın hayatının yönünü değiştirecek sessiz bir fırtınayı tetiklemek üzereydi.

O gece, sahnede sadece bir şarkı söylenmedi.

Bir hayat kırıldı, bir sır doğdu, bir bağ kuruldu.