Kalbim Anlaşmaya Dâhil Değildi

Bir yalan. İki kişi. Beklenmeyen duygular.

Her şey basit bir anlaşmayla başladı.

Bir süreliğine sevgili gibi davranacaklardı. İnsanları inandıracak, rollerini oynayacak ve zamanı geldiğinde hiçbir şey yaşanmamış gibi yollarına devam edeceklerdi.

Kurallar belliydi.

Birbirlerine bağlanmak yoktu.
Kıskanmak yoktu.
Gerçek duygulara yer yoktu.

Ne de olsa bu yalnızca bir oyundu, değil mi?

Peki, ya sahte gülüşler gerçek olduğunda?
Ya başkalarının yanında tutulan eller, kimse bakmıyorken de bırakılmak istenmediğinde?
Ya ikisinden biri anlaşmayı bozacak kadar ileri gittiğinde?

Belki de bazı yalanlar, gerçeği saklamak için değil, gerçeğe dönüşmek için söylenirdi.

Ama kimse onlara en önemli kuralı söylememişti:

Kalplerini bu anlaşmaya dâhil etmemeliydiler.