İki Ağaç

Sekiz yaşındayken dünyam yalnızca iki kavak ağacından, açık bıraktığım pencereden içeri giren rüzgârdan ve sokakta oynayan arkadaşlarımın sesinden ibaretti.

Sonra bir gün korkmayı öğrendim.

Önce pencereye fazla yaklaşmamayı…
Sonra hızlı koşmamayı…
Sonra sokağın başını geçmemeyi…

Yıllar geçtikçe fark etmeden kendi hayatımdan biraz daha uzaklaştım.

Liseye başladığım yıl ailem beni, korkularımla baş etmeme yardım edeceği söylenen yatılı bir okula gönderdi. Dışarıdan bakıldığında her şey sıradandı; dersler, öğretmenler, yurt odaları, yeni arkadaşlar…

Ama bazı okullar yalnızca ders vermez.

Bazı sırlar ise insanın en çok güvende hissettiği yerde saklanır.

Belki de insanın en büyük korkusu, karanlık değil; yıllarca kendi korkusu sandığı şeylerin aslında başkasına ait olduğunu öğrenmesidir.

Çünkü bazı hikâyeler, tek bir çocuğun değil; nesilden nesile aktarılan korkuların hikâyesidir.