GÖKYÜZÜNÜN SONSUZLUĞU

Hayatta bazı şeylere inanmak zordur. Tıpkı benim aşkıma inanmak gibi, inanması zor bir aşk uzaktan uzağa olan zor bir o kadar imkansız bir okadar umutlu, biz onu imkanlı kılmak için elimizden geleni yapmaya razıydık. "Beni bırakıp öylece gidemezssin"dedim. "anlaman gerek ben sana iyi gelmiyorum gitmem gerek senide kendi karanlığıma hapsedemem bu acımasızlık olur." Dedi Gözlerimdeki yaşlar yanaklarımdam süzülürken telefon ekranına baktım. Umutla yazdım ona yeniden "benim hayatım çokta aydınlık sayılmaz" yazdım ve devam ettim "bu hayatı ikimizde aydınlatamazmıyız" telefonun ekranına öylece bakıp bir kaç dakika bekledim ve mesaj geldi. "Bizim için hiçbir zaman umut yok vazgeç ben öyle yapacağım" elveda dedi gözlerim, ekranda takılı kaldı kalbim tekledi canım yandıkça yandı ve ekledi yeniden "elveda sonsuzluğum" o benim gökyüzüm'dü, nefesim'di herşeyim'di beni öylece bırakıp gidebilirmiy'di? yada Kader buna izin verirmiydi? Hayat bazı insanlara acımasız olsada bazı insanları gülücüklere boğabiliyordu bizim hayatımızda neler olunucak bilinmez ama bu kitabı okumaya değecek bir aşk var bunu biliyorum acılarla, tatlılarla ve daha doğrusu gerçekleri anlatan bir aşk var hikayeye başlıyoruz,