Ellerimden Tutan Boşluk

Bir insanın gidişi...
Bunu beden üzerinden anlatmaya kalkanlar hep yanılırdı. Bir elin kopması mıydı bu? Ya da bir bacağın, bir kolun gövdeden kör bir kılıç darbesiyle ayrılması mı? Hayır. Bir uzvunu kaybeden insan acının yerini bilirdi; yarasını görür, kanayan yeri temiz bir sargıyla sarar, eksikliğine alışabilmek için bir bastona, bir proteze, somut bir desteğe sığınırdı. Bu öyle bir şey değildi. Bu acı bulunamaz, yerini başka bir şeyle dolduramayacağın kadar farazi ama günlerini cehenneme çevirecek kadar da gerçekti. Her gün bu cehennemin bitmesini istersin. Her gün mutlu sonun geleceğini umut edersin ama içten içe biliyorsun ki oluşan bu boşluk çoktan ellerinden tutmuştur... Ondan bir kaçış var mı ki?