ELBET ONLARDA SEVERLER

Güneş kavururken pamuk tarlaları sessizliğe gömülüyordu. Toprak, güç ve kanın gölgesinde kıpırdayamazdı; her adım, her bakış hayatları belirliyordu. İnsanların kaderi, başkalarının ellerinde oyuncak olmuştu; suskunluk, korku ve sabır arasında ince bir çizgide yürüyordu. Ve bir yerde, sessiz ama dik duran bir yürek, kendine ait bir duruş için direnirken, aşk yavaşça filizleniyordu; acı, umut ve arzular iç içe geçiyor, ovadaki her nefes ağır bir yük taşıyordu. Her şey, toprak gibi, sert, acımasız ve unutulmazdı.