EJDERHA'NIN KÜLLERİ

Hayatın, bir düzene sahip olduğuna inanırdık; her şeyin görünmez bir zincirle birbirine bağlandığını, hiçbir şeyin tesadüf olmadığını düşünürdük. Güneş doğar, gece inerdi; dünya değişmez, sadece kendini tekrar ederdi.Biz de bu düzenin içinde özgür olduğunu sanan sessiz tanıklardık.Sonra fark ettik ki “düzen” sandığımız şey, aslında çoktan yazılmış bir hikâyenin yalnızca işleyen satırlarıydı. Ve bu hikayeye bizi hapseden en yakın arkadaşımızdı... Biz yazmıyorduk, seçmiyorduk… sadece okunuyorduk.Ve gerçek, geriye tek bir şey bıraktı: Biz hikâyeyi yaşıyorduk ama hikâye bizi çoktan bitirmişti.Şimdi ise asıl soru şuydu: Bitmiş bir hikayenin içinde yaşamaya devam mı edecektik… yoksa sonu yazılmış olsa bile, ilk kez bir cümleyi değiştirmeyi deneyecek kadar cesur mu olacaktık...