DEHLİZ

"Uzatsan bile tutamam artık elini,Uzatsam bile artık sevemezsin beni.Birbirimize karşı savaş açmış,Birbirimize karşı bilenmişiz biz.İstesek bile olamayız Sevgilim. Olamayız biz...Doldursam gözlerimi,Yine kıyamazsın bana değil mi?Vicdanin vardı senin...Benim ise sadece senim,Bunu bilerek uçurdum tüm umutları,Senin, senini bulmak için Sevgilim. ...Dudaklarımda küçük bir tebessüm,Zihimde sözlerin var senin,Söylesene Sevgilim, neyin var senin?Gülümsesene Sevgilim...Birkez daha dene gülümse Sevgilim!"Kalemin ucunu sayfaya batırdığım o monoton zaman diliminin içindeydim. Kabul etmek istiyordum. Olmayacak, Selin olmayacak!  Birer yabancısınız siz...Birbirinin her zerresini bilen birer yabancılar...Gözyaşımın yanağımdan akışıyla gözlerimi yumdum. Cayır cayır yanıyordu canım. Sayfalar ıslanıyordu ılık yaşlarla, ürkek bakışlarım aynadaki yansımamdaydı. Yakınıyordum kendime "Unut artık onu! O yok artık..." Dinlediğim şarkının sözlerinde olduğu gibiyapamıyordum. Uzak kalamıyordum. Aramızda kilometreler bile olsa o en yakınımdaydı tam da kafamın içinde. Ne bir milim uzağımda ne de daha öte yakınımdaydı. Bıkmıştım artık ondan. O kadar çok maruz kaldım ki ona; Zehirlendim artık. Damarlarımda kan değil Kaya  akıyordu. Yine de bir yanım bundan bile razıydı.