DARA'NIN ÖTESİNDE

“İdil, keşke seni hiç tanımasaydım.
O zaman seni kaybetmenin ne demek olduğunu bilmezdim.”

Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girer. Bir bakış, bir konuşma, belki de sıradan görünen tek bir an… Sonra fark etmeden hayatımızın en önemli parçası oluverir.

İdil için de her şey böyle başlamıştı. Fakat bazı karşılaşmalar, bir başlangıçtan çok kaçınılmaz bir sona dönüşür.

Mardin’in sessizliği, Rize’nin yağmuru ve İtalya’nın uzak sokakları arasında uzanan bu hikâyede; aşk, dostluk, futbol tutkusu, maçların heyecanı, uzak mesafeler ve saklanan sırlar iç içe geçecekti.

Kimi zaman bir maçın son düdüğünü, kimi zaman kilometrelerce uzaktan gelecek tek bir mesajı bekleyecekti. Sahadaki doksan dakika gibi, onların hikâyesinde de her saniyenin bir anlamı olacaktı. Bir golün sevinci kadar güzel, kaçırılan bir fırsat kadar acı anlar yaşayacaklardı.

Aşkları da bir maç gibiydi; ne skor belliydi ne de son düdük çalmadan kimin kazanacağı. Tek bir hata bütün dengeleri değiştirebilir, saklanan tek bir gerçek ise yıllardır kurulan her şeyi yıkabilirdi.

Üstelik aralarındaki mesafe yalnızca şehirlerden ve ülkelerden ibaret değildi. Söylenmeyenler, gizlenenler ve geçmişten taşınan sırlar, onları birbirinden ayıran asıl duvarlara dönüşecekti.

İdil, sevdiği insanı kaybetmenin yalnızca bir vedadan ibaret olmadığını, bazen insanın kendisinden bir parçayı da beraberinde götürdüğünü anlayacaktı.

Ve maç bittiğinde skor tabelasında yalnızca bir sonuç kalır.

Ama bazı aşklar için son düdük çaldığında bile hikâye bitmez.

Çünkü bazı aşklar kaybedilse bile, insanın içinde oynamaya devam eder.