Bir katilin doğuşu

Gece, yıllarca annesi zannettiği kadının ellerinde büyüdü. Bu kadın, ona hayatı öğreten, acıyı ve disiplinin değerini kavratan biriydi. 16 yaşına kadar, sabahları o soğuk, sert bakışları altında uyanır, gece yatarken yine o kadının gözetiminde yastığını sererdi. Dövüşmeyi, kendisini savunmayı, kısıtlı bir dünyada hayatta kalmayı öğrenmişti. Ama her şeyin bedeli vardı. Her hatasında, her yanlış adımında, o kadın sıcak bir demirle onun bedeniyle konuşurdu. Sıcak demirin etine dokunduğu an, Gece'nin vücudunda bir iz bırakır, o acı öyle bir derinlikteydi ki, zaman zaman, acıdan gözleri kararır, kendini bir uçurumun kenarında hissederdi. Ancak bu da bir öğreticiydi; acının ötesine geçebilmek için.

16. yaşına girdiği gece, bir başka gecenin karanlık yüzüyle tanıştı. Gözlerinin önünde annesi, o soğuk kadının bedeni, bir katilin ellerinde yok oldu. O an, tüm öğrendiği şeylerin bir yalan olduğuna inandı. Annesinin ölümü, Gece'nin zihninde kırık bir cam gibi dağılırken, katil, ona bir kez daha acının anlamını fısıldadı: "Bir gün senin de sonun bu olacak."
O gece, bir yıkımın ardında, Gece kaçtı. Kaçtı, ama nereye gideceğini bilmeden, sokaklarda, karanlıkta, kaybolmuş bir hayatı arayarak... Ama her kaçış, daha derin bir çıkmaz sokağa sürüklüyordu onu. 18 yaşına kadar sokakların soğuğunda yaşadı; hayatta kalabilmek için her şeyi göze aldı. Bir gece, yine bir cansız bedeni gördü. Bir erkek çocuğunun ölü bedenini. İnsanlar, Gece'yi suçlu buldular, katil olduğunu düşündüler. O kadar derin bir yalnızlık ve psikolojik çöküntüye girmişti ki, Gece, gerçekleri bir kenara bırakıp, suçunu üstlendi. İçindeki kırık dökük dünya, bir anlık karanlıkla birleşerek, onu hapse tıktı.

Altı ay boyunca cehennemdeydi. 13 yılını orada geçirecekken, bir gün... O anı hatırlamıyordu, sadece bir grup adamın, sanki hiçbiri ona ait değilmiş gibi, onu cezaevinden çıkarıp, bilinmedik bir geleceğe doğru götürdüğünü hatırlıyordu. O adamlar, ona bir amaç verdiler: Gece'yi korumak. Ve bir katili bulmak için ona