ATEŞ KAHVESİ

"Kalbim cayır cayır yanıyor. Gün geçtikçe külden bir deniz oluyor. Yüzlerce bıçak, binlerce hançer saplanmış, kalbime bağlanmış. Bir ağırlık var orta yerimde. Ne bir anlam yükleyebiliyorum ne de kendimi kandırabiliyorum. Düştüm dizlerimin üstüne. Yara bere içinde her yerim. Bu acı binlerce yaraya bedel. Bir yürek ağrısı yüzlerce yaraya bedel. Toprağım kuru, güneşim de yok artık. Bel bağlayacak hiçbir şeyim yok artık. Eskiden gözlerimde birer yıldız, kalbimde aşamadığım dağlar vardı. Şimdi söndü o yıldızlar, kül oldu dağlar. Gözyaşım pınarlarımda kurudu. Ordan oraya savruluyorum . Kalbimden geçmeyecek olan bu hançer izi ilelebet orada kalmaya and içmiş. Keskin bir acı, çekilmesi güç bir ağrı. Şiirler hep dargın, dualar hep şifasiz. Bu acı öyle bir şey ki; kendi cellatına aşık, kendi acısına muhtaç. Aslında kendi ağrısı onun merhemi. Asıl acısı onun merhameti."