Adaletin sesi

Kapının önünde duruyordu.Her zamanki gibi soğuk.Her zamanki gibi suçsuz görünerek.“Oo… siz mi geldiniz, sayın savcım?”Sesim alaylıydı ama içim paramparçaydı.“Nerelerdeydiniz böyle, hee?”Cevap vermedi.Zaten susmak onun en sevdiği savunmaydı.“Tamam,” dedim acıyla gülümseyerek.“Susuyorum. Yine o kadına gittiğini yüzüne vurmayacağım.”Bir adım geri çekildim.“Buyurun… geçin içeriye.”Ev darmadağındı.Ben de.“Pardon,” dedim etrafa bakarak.“Biraz dağınık. Siz düzeni seversiniz.”Gözlerimi onunkilerden kaçırdım.“Ama umurumda mı? Hayır.”Bana baktı.O bakış…İnsanı kendinden utandıran cinsten.“Niye geldin?”Sesim bu kez alçaktı.“Kalmak niyetin yoksa… gitsene.”“Elif,” dedi ilk kez.“Sen içtin mi?”Başımı iki yana salladım.“Yok.”Ama inanmadı.Gözlerindeki yargıyı gördüm.“Bakma bana öyle!” diye bağırdım.“Evet, içtim! Anasını satayım, içtim!”Boğazım düğümlendi.“Sana ne!”Aramızdaki sessizlik çığlık gibiydi.Nefes almak zorlaştı.“Gitsene,” dedim bu kez fısıltıyla.“Yalnız bırak beni…”Kapıya yöneldi.Yine.Sırtı bana dönükken son sözler döküldü dudaklarımdan:“Dün gece…Bırakıp gittiğin gibi.”